است كه [ من ] مقدره به معناى بيانيّه باشد نه تبعيض و به عبارت ديگر مضاف لازم است فردى از افراد مضاف اليه بوده به طورى كه بتوان مضاف اليه را بر مضاف و غير آن بحمل شايع اطلاق نمود يعنى صحيح باشد كه مضاف را مبتداء و مضاف اليه را خبر آن قرار داد چنانچه در اضافه [ خاتم ] به [ فضة ] در عبارت [ خاتم فضة ] چنين است نه آنكه مضاف جزء از مضاف اليه و مضاف اليه نسبت به آن كل به حساب آيد چنانچه در عبارت [ بعض القوم ] و [ يد زيد ] اين‌طور است زيرا قوم را نمىتوان بر [ بعض ] اطلاق نمود همانطورى كه زيد را بر يد نمىتوان حمل كرد با توجه به اين امر در مورد بحث چون در هم كاسته شده بعضى از عشرة است لاجرم اضافه‌اش به آن از قبيل اضافه لاميّه است نه بيانيّه . قوله : و الموضوع هنا : يعنى در جائى كه وضيعة را به عشرة اضافه كنيم . قوله : فلا يخبر بها عنه : ضمير در [ بها ] به [ عشرة ] و در [ عنه ] به موضوع راجع است . متن : و رابعها - التولية و هي الإعطاء برأس المال فيقول بعد علمهما بالثمن و ما تبعه : وليتك هذا العقد ، فإذا قبل لزمه مثله جنسا ، و قدرا ، و صفة ، و لو قال : بعتك ، أكمله بالثمن ، أو بما قام عليه و نحوه ، و لا يفتقر في الأول إلى ذكره ، و لو قال : وليتك السلعة احتمل في الدروس الجواز . 4 - توليه شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين :